- Μην το κάνεις αυτό στο μπλογκ.

Προφανώς και δεν υπήρχε ίχνος επιχειρήματος στην παραπάνω φράση, αλλά οφείλω να πω ότι ήταν αφοπλιστική μάλλον λόγω της σιγουριάς με την οποία εκτοξέυθηκε στα μούτρα μου. Μου ΄ρθε τότε στο μυαλό ο Νιόνιος και το Μην Πετάξεις Τίποτα αλλά σύντομα το ξέχασα όταν άρχισε να επιδρά στον οργανισμό μου η πέμπτη βότκα. Κάπου λοιπόν μεταξύ βότκας, πείνας και τάσης για ούρηση πήρα τη φοβερή απόφαση να πάψω να είμαι τόσο αυστηρός με τις μαλακίες που γράφω και να ανεβάζω περισσότερες από αυτές στο μπλογκ, ώστε να μπορούμε όλοι μαζί να με κοροϊδεύουμε.

Βέβαια όυτε αυτή η σκέψη κράτησε πολύ γιατί έπρεπε να συγκεντρωθώ για να κάνω τις πράξεις για το λογαριασμό και να βάλω τους άλλους δύο να αποφασίσουν πού θα πηγαίναμε μετά (τώρα που αναπαράγω τη σκηνή, ή έστω ό,τι θυμάμαι από αυτή, ο τρίτος της παρέας και γω σε μια μοντέρνα αντίληψη της εξόδου αφήσαμε τη φίλη να πληρώσει – το μεταμοντέρνο βέβαια θα ήταν να της πούμε ότι χρωστάει και άλλα εξήντα λεπτά και ότι θα τα βάλει στα επόμενα ποτά στο μαγαζί που θα συνεχίζαμε).

Τέλος πάντων, για να μην τα πολυλογώ, η νύχτα που αποτελεί πλέον σταθμό για το παρόν ιστολόγιο ξεκίνησε με πολλές βότκες και κατέληξε κάπου στην Αγία Παρασκευή υπό τους ήχους του “Θέε μου ρίξε μια αλήτισσα βροχή.” Από κει και πέρα ο καθένας ας βγάλει τα συμπεράσματά του.

Πηγή Φωτό

Για την προεκλογική καμπάνια του λοιπόν, φόρεσε μια στολή σούπερμαν, αυτοχρίστηκε ‘υπερπολίτης’ και αμολύθηκε στους δρόμους βάζοντας ταυτόχρονα υποψηφιότητα για δήμαρχος. Έφερε πολύ γέλιο στον κόσμο αλλά επειδή όπως έλεγαν, είχε αρκετά ειλικρινή φάτσα, τον ψήφισαν. Ο καινούργιος δήμαρχος όμως δεν είχε καμία σχέση με τους προηγούμενους. Η πρώτη του κίνηση ήταν να προσλάβει 420 μίμους και να τους σκορπίσει στους δρόμους της πόλης. Η δουλειά τους ήταν να χλευάζουν όσους παραβίαζαν τον κώδικα οδικής κυκλοφορίας. Σιγά, θα μου πείτε. Οι πολίτες όμως (που εννοείται στα τέτοια τους οι κανόνες οδικής συμπεριφοράς), άρχισαν να συμμορφώνονται γιατί αποδείχτηκε πως τους πείραζε πολύ περισσότερο η δημόσια κοροιδία, παρά τα πρόστιμα. Αμέσως μετά, βγήκε σε διάφορες τηλεοπτικές εκπομπές και έκανε ντους κατατσίτσιδος live, κλείνοντας την παροχή νερού ενώ σαπουνιζόταν, για να δείξει στους πολίτες πώς μπορούν να εξοικονομούν νερό. Και βουαλά! Η κατανάλωση νερού αμέσως έπεσε.

Όρισε Ημέρα Γυναίκας όπου οι άντρες θα φρόντιζαν τα παιδιά και οι γυναίκες θα έβγαιναν βόλτα στην πόλη. Αυτό, ήταν ανήκουστο γιατί η συγκεκριμένη πόλη ήταν πολύ επικίνδυνο μέρος τα βράδια, ενώ οι γυναίκες δεν έβγαιναν βόλτες σχεδόν ποτέ ως τότε. 700.000 γυναίκες γέμισαν τους δρόμους πανηγυρίζοντας ενώ ακόμη και o αρχηγός της αστυνομίας ήταν γυναίκα εκείνο το βράδι. Το καλύτερο; Μοίρασε στους πολίτες ταμπέλες με thumbs up και thumbs down για να επιδοκιμάζουν ή να αποδοκιμάζουν δημόσια τις πράξεις των συμπολιτών τους. Πράγμα φυσικά που δεν έχασαν την ευκαιρία να το ξεφτιλίσουν δεόντως αλλά όλως περιέργως, ειρηνικά. Το ομαδικό κράξιμο ήταν ό,τι έπρεπε τελικά.

Γενικώς σκαρφιζόταν αστείες ή περίεργες καμπάνιες για κάθε τί που ήθελε να πετύχει, όπως όταν ζήτησε να του τηλεφωνήσει (στο προσωπικό του γραφείο μάλιστα) όποιος πολίτης συναντούσε έστω κι έναν υποδειγματικό ταξιτζή. Σύντομα, 150 τηλεφωνήματα συντέλεσαν στο να δημιουργηθεί ομάδα ταξιτζίδων που ο δήμαρχος ονόμασε Ιππότες της Ζέβρας και είχαν την προσωπική του υποστήριξη. Ίδρυσε επίσης ταμείο εθελοντικών φόρων για όσους ήθελαν να δώσουν παραπάνω χρήματα στο δημοτικό ταμείο. Φυσικά και μάζεψε χρήματα. Τέλος, προσπαθώντας να δείξει πόσο σημαντική είναι η ανθρώπινη ζωή, ζωγράφισε αστέρια σε κάθε σημείο θανάτου από τροχαίο στην πόλη, πράγμα εξαιρετικά έξυπνο γιατί το αποτέλεσμα ήταν πανέμορφο αλλά και ιδιαίτερα σοκαριστικό.

Όχι, δεν είναι παραμύθι. Πρόκειται για τον Κολομβιανό Antanas Mockus, τον δήμαρχο της Μποκοτά το 1993. Μετά το πέρας της θητείας του, ο παράξενος αυτός δήμαρχος, ξεκίνησε διαλέξεις αναλύοντας τα συμπεράσματά του από το κοινωνικό του πείραμα. Ένα από τα συμπεράσματά του είναι πως η γνώση δίνει δύναμη αρκεί να καταφέρεις να τη μεταδώσεις μέσω της τέχνης, του χιούμορ και της δημιουργικότητας. Μόνο έτσι οι άνθρωποι αποδέχονται τις αλλαγές.

Διάβασε και το σχετικό άρθρο:

http://www.enet.gr/online/online_fpage_text/id=74533448

Υ.Γ. Το παραπάνω κείμενο το έλαβα με email και δεν το έχω γράψει εγώ. Αναρτώ κάτι προκάτ γιατί έχω εξαφανιστεί τις τελευταίες μέρες. Δυστυχώς έχουν πέσει όλα μαζεμένα στη δουλειά και δε μένει χρόνος ούτε για γιούχου, δεδομένου ότι από Παρασκευή επιστρέφω Ελλάδα για γιορτές και άρα πρέπει να τελειώσουν τα πάντα πριν την κοπανήσω.

Πηγή Φωτό

Δυό λεπτά μετά ρουφούσε την τελευταία γουλιά του ποτού η οποία και τον αήδιασε γιατί ήταν σκέτο νερό από τα λιωμένα παγάκια. Ευχαρίστησε τον μπαρμαν αφήνοντας του και τα ρέστα, περιεργάστηκε για τελευταία φορά το περιβάλλον και έφυγε.

Τι ωραία μαλλιά. Τι ωραίος κώλος. Πώπω μωρό μου να σ’ έβαζα κάτω εσένα. Εσύ πάλι τι γλυκιά που είσαι… Κοίτα εδώ ένα απίθανο χαμόγελο. Θα πάω και θα κάτσω απέναντί της.

Βγήκε από το λεωφορείο, άναψε τσιγάρο, ψαχούλεψε τις τσέπες του για τα κλειδιά και προχώρησε τα τελευταία εκατό μέτρα για το σπίτι. Έσβησε το τσιγάρο στο πλατύσκαλο με το παπούτσι ξερνώντας έτσι όλη τη συσσωρευμένη αντρίλα του και άνοιξε την πόρτα. Η Μαρία κοιμόταν στο κρεβάτι. Δεν ήθελε να την ξυπνήσει. Γδύθηκε, ξάπλωσε δίπλα της και τη φίλησε.

Καληνύχτα αγάπη μου

Της χάιδεψε λίγο τον κώλο και τον πήρε ο ύπνος…

Σήμερα η κιθάρα είναι πίσω. Δεν την έχω εδώ και κάθε φορά που το θυμάμαι μετανιώνω. Μου υποσχέθηκα όμως ότι θα την φέρω στην πρώτη ευκαιρία. Για να μπορώ γυρνώντας από τη δουλειά να την παίρνω στα χέρια μου όπως τότε. Χωρίς μικρόφωνο και καλώδιο αυτή τη φορά. Με τη βότκα λεμόνι όμως.

Ο σκοπός δεν είναι να γυρίσω πίσω. Απλά όταν με συναντάω να έρχομαι από το άλλο ρεύμα του δρόμου, να μου παίζω τα φώτα για να θυμάμαι να κόβω ταχύτητα. Να μη βιάζομαι και να μην τρέχω να φτάσω. Δεν ξεφεύγω από κάτι. Χρειάζεται να κοιτάω τον καθρέφτη και να βλέπω από πού έρχομαι. Για να μην ξεχνάω που πάω.

- Όχι ιδιαίτερα.

- Μπορείτε να γίνετε λίγο πιο σαφής για να δούμε τι μπορούμε να κάνουμε;

- Βεβαίως. Θα ξεκινήσω από τα απλά. Βαριέται και δε με βοηθάει στο καθάρισμα.

- Αυτό εσείς το θεωρείτε μεγάλο πρόβλημα; Δεν διορθώνεται αυτό κυρία μου. Και εξάλλου όλα σχεδόν τα μοντέλα μας έτσι συμπεριφέρονται μετά ειδικά τον πρώτο μήνα χρήσης. Το γράφει και στις οδηγίες. Δε μπορούμε να το διορθώσουμε αυτό. Συνεχίστε.

- Όταν βλέπει τον Ολυμπιακό δε με αφήνει να πλησιάσω κοντά και ούτε καν να του μιλήσω.

- Ε τώρα τι να πω; Αυτά είναι στανταρ κυρία μου σε αυτές τις εκδόσεις. Αν θέλατε κάτι καλύτερο έπρεπε να επιλέξετε μοντέλο από τη σειρά Zambounis ή ίσως και από τη σειρά Metrosexual. Αν και σε αυτές τις σειρές μπορεί να μην είχατε το πρόβλημα του Ολυμπιακού, αλλά φαντάζομαι ότι δεν θα θέλατε με τίποτα να κολλάει στην TV σε κάθε αναμετάδοση κάποιου γάμου γαλαζοαίματων ή να βλέπει συνέχεια τα επεισόδια του Πριβέ που έχει γράψει σε DVD. Είπατε όμως ότι αυτά είναι τα απλά. Δεν πάμε λίγο και στα πιο σοβαρά;

- Έχετε δίκιο. Λοιπόν… Είναι εγωιστής.

- Και; Σας παρακαλώ κυρία μου. Είπαμε να μου πείτε κάνα σοβαρό ελάττωμα. Τι είναι αυτά τα περι εγωισμού που μου λέτε.

- Πνίγεται εύκολα.

- Ορίστε; Δεν το πιασα. Έχει πρόβλημα στην κατάποση;

- Όχι καλέ. Δεν καταλάβατε. Μεταφορικά το εννοώ. Θέλει το χώρο του. Δε μπορεί την πολλή πίεση γιατί φοβάται ότι θα σπάσει η προσωπική του φούσκα.

- Ε ωραία. Εσείς τότε γιατί δηλαδή πρέπει να παίζεται με τη φούσκα του αφού κινδυνεύει να σπάσει άμα την πιέσετε πολύ;

- Μα…

- Δεν έχει μα κυρία μου. Το ότι η δική σας φούσκα δεν είναι τόσο φουσκωμένη και μπορεί να μη σπάει εύκολα δε σημαίνει ότι την έχουμε όλοι σαν τη δικιά σας. Άντρα σας δώσαμε. Δε σας δώσαμε αντι-στρες μπαλάκι να το παίζετε όλη την ώρα για να σας φεύγουν τα νεύρα. Αν είναι δυνατόν δηλαδή.

- Είναι ισχυρογνώμων.

- Βλακείες. Απλά έχει πάντα δίκιο. Γι’ αυτό! Έχει πέσει ποτέ έξω;

- ….

- Εμ! Είδατε λοιπόν;

- Μα τι να δω; Για κάθε πρόβλημα που σας αναφέρω το αντιμετωπίζετε ως ασήμαντο.

- Είναι ασήμαντο κυρία μου. Έχετε αποκτήσει ένα από τα καλύτερα μοντέλα μας. Δεν είναι δυνατόν να θέλετε να το επιστρέψετε μόνο και μόνο λόγω κάποιων ελαττωμάτων. Δε μου λέτε… Σας είναι πιστός;

- Πιστός είναι αλλά στο δρόμο παίζει το μάτι του.

- Αν δεν έπαιζε το μάτι του τότε θα το θεωρούσαμε πρόβλημα και θα σας τον αλλάζαμε αμέσως. Το παίξιμο του ματιού είναι απόλυτα φυσιολογική λειτουργία στον ανδρικό μηχανισμό και όταν απουσιάζει ή δε λειτουργεί σωστά, αλλάζουμε το μοντέλο κατευθείαν. Δεν είναι ελάττωμα κυρία μου. Είναι μέρος του εγκεφάλου το οποίο αφοσιώνεται αποκλειστικά σε ανιχνευτικές λειτουργίες του περιβάλλοντος χώρου επεξεργάζοντας σε μεγαλύτερο βαθμό τις πληροφορίες που μεταδίδουν τα μάτια.

- Να μην ανησυχώ δηλαδή έ; Μάλιστα…

- Ναι να μην ανησυχείτε.

- Καλά… Έχω μαζέψει και μερικά παράπονα από τους φίλους του. Λένε ότι μερικές φορές είναι γκρινιάρης, ανυπόμονος και κυκλοθυμικός.

- Δεν πιάνονται αυτά. Τον ζηλεύουν γι’ αυτό τα λένε.

- Μήπως πρέπει να ρωτήσω και καμιά άλλη κυρία που τον είχε πριν;

- Σε καμιά περίπτωση! Πρώτα απ’ όλα του κάναμε αναβάθμιση πριν σας τον παραδώσουμε και έχει μεγάλη διαφορά από τις προηγούμενες εκδόσεις.

-Δηλαδή παλιά ήταν χειρότερος;

-Ουυυυυυυυυυυυυυυυυ. Τώρα όμως είναι απλά τέλειος!

- Καλά… Κατάλαβα. Ευχαριστώ πολύ! Γειά σας.

- Πάντα στη διάθεσή σας. Αντίο! Και μην ξεχνάτε!! Είναι από τα καλύτερα προϊόντα μας. Κούκλος, παίδαρος, πανέξυπνος, με καταπληκτικό χιούμορ και πάνω από όλα σας λατρεύουν και οι δικοί του. Μην παίζετε λοιπόν πολύ με τη φούσκα του και την σκάσετε γιατί δεν θα βρείτε αλλού τέτοιο κελεπούρι…

———–

ΥΓ1: Μου ζήτησε η Natalia να παρουσιάσω τα ελαττώματά μου. Προσπάθησα να σκεφτώ έναν εντελώς ηλίθιο τρόπο για να το κάνω – προσπαθώντας να το παίξω κουλ και άνετος – αλλά δε μπορώ να πω ότι είμαι και 100% ευχαριστημένος με την πάρτη μου. Ο λόγος είναι ότι το κείμενο δεν είναι τόσο ηλίθιο όσο θα ήθελα.

ΥΓ2: Όλα τα πρόσωπα που συμμετέχουν στο παραπάνω κείμενο είναι φανταστικά (εκτός από το προϊόν) και ουδεμία σχέση έχουν με την πραγματικότητα. Τα ελαττώματα είναι πραγματικά – όπως και αυτά που λέει ο πωλητής εξυμνώντας το προϊόν στο τέλος – δυστυχώς δεν μπόρεσα να αντισταθώ.

ΥΓ3: Ζητώ με τη σειρά μου από τους Agent Provocateur, Gianni Kafato και Chicumita να ξεδιπλώσουν, εφόσον το επιθυμούν, τις ελαττωματικές τους προσωπικότητες.

The Genius of the Croud – Charles Bukowski

there is enough treachery, hatred violence absurdity in the average
human being to supply any given army on any given day

and the best at murder are those who preach against it
and the best at hate are those who preach love
and the best at war finally are those who preach peace

those who preach god, need god
those who preach peace do not have peace
those who preach peace do not have love

beware the preachers
beware the knowers
beware those who are always reading books
beware those who either detest poverty
or are proud of it
beware those quick to praise
for they need praise in return
beware those who are quick to censor
they are afraid of what they do not know
beware those who seek constant crowds for
they are nothing alone
beware the average man the average woman
beware their love, their love is average
seeks average

but there is genius in their hatred
there is enough genius in their hatred to kill you
to kill anybody
not wanting solitude
not understanding solitude
they will attempt to destroy anything
that differs from their own
not being able to create art
they will not understand art
they will consider their failure as creators
only as a failure of the world
not being able to love fully
they will believe your love incomplete
and then they will hate you
and their hatred will be perfect

like a shining diamond
like a knife
like a mountain
like a tiger
like hemlock

their finest art

Το μπλογκοπαίχνιδο είναι απλό. Εμένα με κάλεσε ο Γιάννης Καφάτος, εγώ καλώ τους Agent Provocateur, subir, Nana Tsouma, Kosta Vraka και mariel να διαλέξουν ένα ποίημα που να αντιστέκεται στην κακογουστιά της εποχής και αυτοί μετά με τη σειρά τους να καλέσουν τους επόμενους.

Γράφω γιατί δεν την παλεύω άλλο…

Μια ερώτηση θέλω να κάνω σε εσένα και στους άλλους εδώ…

Ως πότε παλικάρια θα ζούμε στα στενά; Ε; ΟΕΟ;

Ως πότε θα τρώμε στη μάπα όλα αυτά τα ΚΑΜΑΡΙΑ που διορίζουν οι εκάστοτε κομματικοί μηχανισμοί ως διαχειριστές κρατικών λειτουργιών;

Δεύτερον. Μπορεί να μου εξηγήσει κάποιος το φαινόμενο του δημοσιογράφου “αναλυτή”;

Με ποιό κύρος κύριοι; Με τι προσόντα; Σχολιάζουν επί παντός επιστητού. Quo vadis ω Καραμήτρο (κυριλέ για το πού πας ρε Καραμήτρο); Θέλει να με πείσει ο κάθε περίεργος ότι η ανάλυση του είναι έγκυρη λόγω πρόσβασης σε μη κοινοποιημένες πληροφορίες.

Τι λε ρε κομμάντο (ή μάλλον κουμάντο); Άλλο η πρόσβαση στην πληροφορία και άλλο η σωστή ανάλυση. Το ότι έχεις μια πληροφορία δε σημαίνει ότι ξέρεις και να την αναλύεις. Και αυτό φαίνεται όταν ανοίγεις το στόμα σου. Έχει πιάσει ο κάθε μυστήριος μια πένα ή/και ένα μικρόφωνο και μας έχει ζαλίσει.

Το τριτοκοσμικό σύστημα της ελληνικής δημοσιογραφίας ζει και βασιλεύει. Το καυτό θέμα είναι το περιεχόμενο του DVD. Πραγματικά στα παλιά μου τα παπούτσια τι περιέχει το DVD. Ένα θεατρικό έργο live στην εθνική τηλεόραση. Ποίος, πού, πότε, γιατί; Σφάζονται μεταξύ τους για το ποιός φταίει, ενώ έχουν βγει όλα τα άπλυτά τους στη φόρα. Η αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι. Ο κόσμος τους φτύνει και αυτοί λένε ότι βρέχει.

Το ζήτημα είναι ως πότε θα ανεχόμαστε τον κάθε μέτριο που εμφανίζεται στη δημόσια ζωή. Αδερφέ μου δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο από την αυτάρεσκη μετριότητα. Το φαινόμενο έχει και τίτλο. “Ο Χαρούμενος Μαλάκας”. Δεν υπάρχει χειρότερο είδος μαλάκα. Ο χαρούμενος μαλάκας είναι ο μαλάκας που δε σε αφήνει να τον αγνοήσεις. Σου υπενθυμίζει χαιρέκακα την παρουσία του με περισσή αίσθηση υπερηφάνιας για την ύπαρξή του. Ένα φεστιβάλ αυτοϊκανοποίησης σε όλο του το μεγαλείο.

Δεν την παλεύω άλλο ρε φίλε με αυτούς που έχουμε μπλέξει…

ΥΓ1: Ομολογώ ότι δεν είχα σκοπό να ασχοληθώ ξανά στο μπλογκ με την υπόθεση Ζαχόπουλου. Όχι επειδή άλλαξε η κυβέρνηση ατζέντα και πείστηκα (χαχα) αλλά γιατί απλά με έχουν καλύψει πολλά άλλα μπλογκς πάνω στο θέμα και δεν είχα κανένα σκοπό να επαναλαμβάνω και να ανακυκλώνω τα ίδια. Παρόλα αυτά, στο παραπάνω κείμενο με τράβηξε αυτό που βρίσκεται προς το τέλος. Το φαινόμενο του χαρούμενου μαλάκα. Και ως φίλος της ερεύνας μαγνητίζομαι και ηδονίζομαι από τέτοια φαινόμενα.

ΥΓ2: Προτιμώ να μην ανοίξω τη συζήτηση απευθείας με δικές μου αντιδράσεις πάνω στο ζήτημα αλλά να ακούσω πρώτα εσάς. Μην το θεωρήσετε υπεκφυγή. Αν δεν ήταν ο ΕΤ το θέμα αυτό δεν θα το άγγιζα. Άρα στην παρούσα φάση ενδιαφέρομαι να ακούσω περισσότερο εσάς παρά να πιάσω το μονόλογο.

Πηγή φώτο: sfbay.redfin.com

Μέχρι πριν από λίγο καιρό που ένας φίλος με φώναξε να μου δείξει άλλα λημέρια. Με μια όμως προϋπόθεση. Ότι έπρεπε να έχω κι αυτή μαζί μου. Κανένα πρόβλημα λέω και μπαρκάρω. Χα! Έλα όμως που δεν τα χα υπολογίσει καλά. Μου έκανε τη δύσκολη. Ακούς η ρουφιάνα;;; Μου το παιζε αφ’ υψηλού. Μιλάμε για μεγάλες ανακατατάξεις στη σχέση μας. Με ανάγκασε να αναθεωρήσω αμέσως χωρίς προφανώς να το θέλω. Οι άλλοι μου λέγανε να μην την υπολογίζω και να βρω καμιά άλλη πιο εύκολη. Δεν ήθελα όμως. Ήθελα αυτή τη συγκεκριμένη. Και αναπόφευκτα έμπαινα στην ηλίθια διαδικασία της σύγκρισης. Των άλλων είναι ωραίες, γιατί εγώ δηλαδή να πρέπει να συμβιβαστώ με κάτι κατώτερο των απαιτήσεων ή έστω κατώτερο των δικών μου θέλω. Τις έβλεπα και γω τις άλλες να φιγουράρουν καμαρωτές δίπλα στους δικούς τους, καλοβαμμένες, ντυμένες ακριβά, θεές. Και η δικιά μου πουθενά. Ούτε κουβέντα να ψάξω για άλλη με χαμηλότερα στάνταρντς.

Να μην τα πολυλογώ, επέμεινα. Αυτή ήθελα, άρα αυτή θα έπαιρνα από πίσω. Άλλο που δεν ήθελε κι αυτή η μαλάκω και από τη στιγμή που πήρε πρέφα ότι τη χρειάζομαι άρχισε να με παίζει. Με θυμόταν όποτε γούσταρε, με ενοχλούσε όταν είχε αυτή κέφια, με έπαιζε όποτε αυτή γούσταρε. Όταν ήθελα εγώ αυτή άφαντη. Και όχι ότι έχω ακόμα καταφέρει τίποτα. Μια από τα ίδια. Έχω γίνει το φτηνό τσουλάκι της που περιμένω πότε θα έχει αυτή ορέξεις για να εκμετελλευτώ την κάθε στιγμή που θα μου δώσει.

Πού θα μου πας όμως πουτάνα έμπνευση; Θα γυρίσει ο τροχός…

Πηγή Φώτο: www.bsimple.com